ENVER ÜSTE HOCAMIZI KAYBETTİK

Ne kervan kaldı, ne at, Hepsi silinip gitti. İyi insanlar, iyi atlara binip gitti. (Necip Fazıl Kısakürek) Ülkücü şehidimiz Celal Üste’nin kardeşi, Volkan Üste’nin babası emekli öğretmen şair Enver ÜSTE, kalp krizi sonucu yaşamını yitirdi. Ülkücü hareketin temel taşlarından olan Enver Üste’nin vefatı, ailesi ve ülkücü camiada büyük üzüntü yarattı. Enver Hoca, vefatından önce yazdığı son şiirinde sanki içine doğmuş gibi GİDİYORUZ demişti. Cumhuriyet Mahallesi Gebeli Caddesi Telli Apartmanı Kat 1 adresinde oturan Enver Üste’nin cenazesi, vakit namazlarını kıldığı Osmaniye Enver- ül Hamit(Büyük Cami)ye getirildi. Burada Cuma namazı sonrası kılınan cenaze namazından sonra toprağa verilmek üzere Osmaniye Belediyesi Cenaze arabası ile Kadirli’ye götürüldü. Cenaze törenine Osmaniye Belediye Başkan Yardımcısı Mehmet Hulusi Akkuş, MHP İl Başkan Yardımcısı Bünyamin Sezer, Türk Ocakları Osmaniye İl Başkanı Mehmet Çetinkaya, ailesi ve sevenleri katıldılar. Büyük Camide Enver Üste’nin oğluna başsağlığı dileğinde bulunan Akkuş ile Sezer, Enver Hocanın ülkücü camiaya olan hizmetleri ile gönüllerde taht kurduğunu belirterek vefatından duydukları üzüntüyü ifade ettiler. (İletişim Tel: Oğlu Kaan USTE 0536 764 0764) Enver Üste hocamızın vefatından önce yazdığı son şiiri: GİDİYORUZ Bu dünyadan bir meçhule, Yürüyerek gidiyoruz. Zaman denilen boşlukta, Eriyerek gidiyoruz. Menzilimize ermeden, Gülün solduğun görmeden, Daha mezara girmeden, Çürüyerek gidiyoruz, Köyümüzden, yurdumuzdan, Kurtulmadan derdimizden, Tüm dostları ardımızdan, Sürüyerek gidiyoruz. Aldanarak çıkarlara, Göremez ama bakarlara, İnsanlığı çukurlara Kürüyerek gidiyoruz. Çıkıyoruz uzun yola, Arada bir verip mola, Nazar atıp sağa sola, Tarayarak gidiyoruz. Azalıyor fakir payı, Gün geçtikçe artar sayı Gelir diye emmi dayı, Arayarak gidiyoruz. Kapılmadan hey heylere, Boyun eğmeden beylere, Umarım ki bir şeylere, Yarayarak gidiyoruz. Utandırmadan cetleri, Yerle bir edip setleri, Vazgeçilmez hasletleri, Koruyarak gidiyoruz. ENVER ÜSTE Biz de basın olarak iyilik timsali güzel insan şair ENVER ÜSTE Hocamıza Allah’tan rahmet, ailesi yakınları sevenleri ve ülkücü camiaya da başsağlığı diliyoruz. Hasan KILIÇ. ŞAİR ENVER ÜSTE KİMDİR? Enver Üste, 1948 yılında Kadirli/Yukarı Çıyanlı Köyü’nde dünyaya gelmiştir. Osmaniye/Kesmeburun Köyü İlkokulu’nda başladığı tahsilini ailevi sebeplerden dolayı taşındıkları Osmaniye/Bahçe Köyü ilkokulunda devam ettirmiştir. Osmaniye/Merkez Ortaokulu ve Atatürk lisesini bitirdikten sonra Düziçi Öğretmen Okulu fark derslerini vermiştir. Burdur ve Gaziantep başta olmak üzere değişik il ve ilçelerde öğretmen olarak görev yaparken Gaziantep Eğitim Enstitüsü Matematik Bölümünü de bitirmiştir. Hayat hikâyesini bir şiirle özetlemiştir. “Bir öğretmen hatunla Birleştirdim kaderi. Ve öğretmen olarak, Dolaştım hayli yeri.” Milli duygularıyla yazdığı şiirlerini Hergün ve Millet gazetelerinde yayınlayan Enver Üste 1997 yılında emekli olduktan sonra çıkardığı şiir kitabına “Nisyanlarım” adını vermiştir. Enver Üste 18 Haziran 2020 akşamı Oamniye/Olukbaşı yaylasındaki evinde vefat etmiştir. Şair öğretmenlerden Enver Üste insani yönden çevresinde sevilen bir kişidir. Dini görevlerini yerine getirmede ihmalkâr değildir. Namazlı abdestlidir. Haccını da ifa etmiştir. Ve o bir şehit kardeşidir. “Osmaniye Diye Diye” adlı kitabımın adıyla yazdığı şiir benim için çok anlamlı ve özeldir. Ruhun şad olsun Enver hocam. OSMANİYE DİYE DİYE İsmet İpek’e Ömrünü böyle tükettin, Osmaniye diye diye. Çağrıldığın yere gittin, Osmaniye diye diye. Osmaniye sevdasını, Bilmeyen çekmez yasını. Sildin gönüller pasını, Osmaniye diye diye. Dağı geçtin, taşı geçtin, Altmışaltı yaşı geçtin, Kavimden kardeşten geçtin, Osmaniye diye diye. Her şeyde tarih aradın, Buydu senin tek muradın, Bir hayli arşiv taradın, Osmaniye diye diye. Gitse bile her şey hoşa, Bir gün son verip savaşa, Gideceksin koşa koşa, Osmaniye diye diye. Kalelerde hep izin var. Kubbelerde hoş sözün var. Ne kışın var, ne yazın var, Osmaniye diye diye. Enverî’yi bileceksin. Daha çok şey bulacaksın. Heyhat, sen de öleceksin, Osmaniye diye diye. İSMET İPEK